'Zeevlam' omvat een serie subtiele gedichten over thema’s als ruimte en tijd, herinnering en verlangen, muziek en stilte. Aantrekking en afscheid zijn er ook – de eb en vloed van alle poëzie. Hanneke van Schooten (Enschede, 1946) woont het grootste deel van het jaar op Schiermonnikoog. Ze promoveerde op een juridisch proefschrift over semiotiek en recht. Haar debuut als dichter was in 1990. Ze publiceerde sindsdien 13 bundels. Daarvan kwamen de bundels Getijden
(2015), Zeven manieren om thuis te komen (2018) en Geheugenkathedraal (2020) alle, net als Zeevlam, uit bij AFdH Uitgevers. 'Ik zou graag willen dat iemand troost vindt in mijn poëzie. Dat is waar je het voor doet.
Nou ja, troost is een groot woord. Je wilt iets
schrijven waar de ander iets aan heeft. Qua inhoud en qua vorm. De woorden moeten kloppen maar ook de klank en het ritme. De woorden moeten gelukkig zijn met elkaar.'
Hanneke van Schooten
