Een boek dat iedereen zou moeten lezen.
Een indringend verhaal over betrokkenheid en loslaten, en over het belang van een goede voorbereiding wanneer je overweegt een dierbare te laten verhuizen naar een assistentiewoning of woonzorgcentrum. De verantwoordelijkheid die je niet zag , toen de beslissing werd gemaakt.
Dit boek beschrijft de emotionele rollercoaster die beide partijen doormaken, de twijfel, het schuldgevoel, het verdriet, maar ook hoop en soms de opluchting. Het brengt het verhaal vanuit twee perspectieven: dat van de zorgverlener én dat van de ouder of partner die zorg nodig heeft. Tegelijk werpt het een kritische blik op onze maatschappij en hoe we omgaan met ouder worden. De tegenstrijdigheid is pijnlijk: men is “te oud”, maar tegelijk blijft men rekenen op de inzet van ouderen als vrijwilligers.
Dit boek maakt duidelijk dat een verhuis naar een zorgomgeving geen einde hoeft te betekenen van nabijheid en verbondenheid.
Integendeel: bewuste en blijvende betrokkenheid kan net zorgen voor meer rust, waardigheid en levenskwaliteit voor iedereen.
Een eerlijk, en helpend boek ,voor wie zorgt en voor wie verzorgd wordt.
