De zee vergeet niets.
In het zeventiende-eeuwse Nieuwpoort leeft Jeanne Panne aan de rand van de samenleving. Ze geneest mensen met kruiden, helpt waar anderen wegkijken en probeert te overleven in een stad die steeds meer behoefte heeft aan een schuldige. Wanneer angst sterker wordt dan rede, verandert dezelfde gemeenschap die haar ooit nodig had een vrouw in een heks.
Vier eeuwen later komt een andere vrouw aan in dezelfde kuststad. Ook zij blijft een buitenstaander. Te luid, te kleurrijk, te emotioneel om ooit echt bij de mensen om haar heen te horen. Terwijl ze probeert een nieuw leven op te bouwen tussen de wind, de zee en de eindeloze grijze horizon van de Belgische kust, ontdekt ze hoe weinig er in werkelijkheid veranderd is.
Het is een rauwe, melancholische roman over uitsluiting, eenzaamheid en de menselijke behoefte om iemand aan te wijzen die anders is. Twee vrouwen, gescheiden door vierhonderd jaar geschiedenis, worden verbonden door dezelfde blikken, dezelfde geruchten en dezelfde stille vormen van geweld.
Want brandstapels verdwijnen nooit. Ze worden alleen stiller.
