Het ideale beeld dat we ons van de vroege kerk vormen: ‘Toen beleed men een eenvoudig geloof, en was men zelfs bereid om ervoor te sterven’ is al vaak gecorrigeerd, en toch hebben we telkens weer de neiging om daarmee te werken. In dit boekje stelt Meijering voor om te erkennen, dat er geen eenduidige bijbelse of apostolische leer bestaat, die moet worden teruggevonden en vervolgens worden gehandhaafd. Hij is van mening, dat we beter over het gedachtegoed van de twee belangrijkste nieuwtestamentische auteurs, Paulus en Johannes, kunnen doordenken, ons aansluitend bij de tradities, waarin dat de eeuwen door is gebeurd.
Die tradities kunnen worden voortgezet en elkaar bevruchten.
De auteur pleit niet voor een nieuwe theologie of een nieuw geloof, maar voor een weer onder de aandacht brengen van iets dat verwaarloosd dreigt te worden.
