De mens is op het wereldtoneel geworpen om auditie te doen voor het levensspel. ‘Energie’ en ‘stoffen’ zijn de spelmaterialen. In zes essays worden regels gesignaleerd van dat ‘energietheater’ . Mensen spelen rollen op hun wereldtoneel. We zijn op de bühne ‘geworpen’ en moeten scripts werkendeweg zelf in elkaar knutselen. Om toneelregels te ontdekken staan disparate dogma’s ter beschikking, maar een zekere weg begint met waarnemingen. Voor de essays in deze bundel, over aspecten van het leven in het wereldtheater, is uitgegaan van verifieerbare observaties en wetmatigheden. Onderwerpen zijn: energie-stromen die ook existentiële gebeurtenissen vormgeven; het middenrif als lachspiegelend diafragma; het verschijnen en verdwijnen van stof; onze paradoxale verhouding met cultuurelement chloor; de vergankelijkheid van metalen; de worstelingen om te komen tot een passende houding jegens het ecosysteem.
