Enkele kilometers ten zuiden van Izmir, verborgen in de schaduw van de nacht, verscholen de vluchtelingen zich als schimmen in het duister. De mensensmokkelaar had hen zorgvuldig verdeeld in kleine groepjes, zodat ze niet opvielen voor de argwanende ogen van de patrouilles. De lucht was zwaar van stilte, alleen doorbroken door het geritsel van bladeren onder hun voorzichtige stappen. Hun ogen dwaalden onrustig over het donkere landschap, altijd op zoek naar tekenen van gevaar. Aan de kust, tussen de rotsen waar de zee dreigend tegen de kust sloeg, bleven ze wachten op het teken – het teken dat hun reis naar het onbekende zou beginnen.
I have a question about the book:
'de zesde trap - Zaheri, Rahmat'.
Fill in the form below.
We will respond as fast as possible.
We value your privacy
We use cookies to measure traffic, improve Boekstra and let Google tailor ads to your interests. You can keep using the site either way — even if you decline. More info
