Cees van Hoore beschrijft in Morfine Fleur zijn gedachten en gevoelens nadat bij hem kanker werd geconstateerd. De therapie die ter behandeling daarvan door het LUMC werd ingezet gaf de schrijver een nieuw leven en zoveel energie dat hij elke dag zijn herinneringen aan zijn jeugd en zijn bespiegelingen over leven, liefde en dood kon optekenen onder het motto: wie schrijft, die blijft. Dit op zijn ziekbed geschreven relaas laat zien hoe de kanker werd overwonnen, iets dat zowel door zijn behandelaar als hemzelf als een ‘wonder’ wordt gezien.
