Een paar shotjes teveel zorgen ervoor dat Lennard iets doet waarvan hij zegt zich niets meer te herinneren. De waarheid is dat het hem in een klap nuchter maakte, maar dat gaat niemand wat aan…
Tien jaar later heeft Lennard alles voor elkaar. Hij was de eerste van zijn broers die ging samenwonen. Met Sanne. Ze ontmoetten elkaar op een feestje van een gezamenlijke vriend; het klikte meteen. Daten werd een relatie, een relatie werd samenwonen. Alles volgde elkaar logisch op, alsof het zo hoorde.
Voor de buitenwereld zijn Lennard en Sanne een droomkoppel. Maar zelfs de mooiste dromen kunnen scheuren krijgen. Sanne is steeds vaker weg. Voor werk, zegt ze. Naar iemand anders, denkt hij. Het maakt hem niet jaloers. Niet eens echt boos. Hij geeft om haar – alleen niet meer op de manier die van hem verwacht wordt.
Wanneer Sanne opnieuw vertrekt en Lennard zich laat overhalen mee op stap te gaan, staat hij plots weer tegenover zijn herinnering. Elf jaar later. Zonder alcohol. Het brengt alles aan het wankelen. Zijn relatie, zekerheden; het beeld dat hij van zichzelf heeft opgebouwd. Hoe serieus is zijn leven met Sanne eigenlijk? En belangrijker nog: hoelang kun je jezelf blijven ontwijken voordat de waarheid je inhaalt?
