De vijf vroege en oorspronkelijke ati-dzogchen teksten, poëtisch en rijk aan metaforen, vormen de basis van dzogchen, de voornaamste beoefening in de nyingma school binnen het Tibetaans boeddhisme. Vairochana, een meester en vertaler uit de eerste generatie Tibetaanse boeddhisten, smokkelde ze in de achtste eeuw Tibet binnen. Ze waren met inkt, gemaakt van geitenmelk, geschreven op wit zijde en werden weer zichtbaar toen het zijde werd verwarmd. Deze teksten tonen een waarheid die zowel eenvoudig als uitermate diepzinnig is: alles wat leeft en bestaat is al van nature volmaakt, alles is zoals het is. Ze tonen de gevaren van meditatie en van een spiritueel pad, het zinloze van ascese, het leeg zijn van rituelen en de valkuilen van morele zelfdiscipline en laat de kracht zien van niet-handelen, niet-streven en niet-meditatie, het padloze pad van ati-dzogchen. Keith Dowman vertelt niet alleen over de historische achtergrond van deze teksten, maar neemt vooral, in zijn sprankelende vertaling en commentaar, de lezer mee langs oude en fundamentele inzichten in de uiteindelijke realiteit van onze wereld.
