Deze bundel is een verzameling gedichten over licht, liefde, ouder worden, reizen, verlangen en de merkwaardige manier waarop een mens zichzelf onderweg tegenkomt. In deze bundel wordt de zomer niet alleen bezongen als seizoen van zon, zee en terrassen, maar ook als decor voor herinnering, verveling, protest, verliefdheid, gemis en zelfspot. De dichter kijkt naar stranden, steden, luchthavens, geliefden, kinderen, exen, goden, wetenschappers en zichzelf. Soms mild, soms scherp, vaak met humor, maar altijd met een onderstroom van verwondering.
De gedichten zijn snel leesbaar, maar blijven niet altijd braaf aan de oppervlakte. Achter een grap kan ineens een kras zitten. Achter een zomers tafereel duikt een oude liefde op. Achter lichtheid schuilt de vraag hoe je moet leven als je al veel gezien hebt, maar nog steeds geraakt wilt worden. Deze zomerbundel is poëzie voor wie in de zon wil zitten, maar niet per se zijn hoofd wil uitzetten.
