Soms danst een stille wereld. Geen taal, geen beelden, geen déjà vu – slechts een ontroering die zich loszingt en weeft met heimwee en verlangen: naar toen, naar elders, anders en toch hetzelfde. Naar een stroom die altijd was en altijd zal zijn. Uit die tijdloosheid, die toch rijpt en zich openbaart, ontstond De Zielenvanger – strofen over de ziel die zich bekleedt, verdwaalt, herinnert en ontwaakt. De dichter schrijft: “Ik reisde naar de tijd, met ingeblikte lamp.”
Bespiegelingen – niet geboren uit zeker weten, maar uit knagend onbegrip, uit luisteren met boven-oren naar verstilde resonanties. Uit op de tenen staan, gleeën in de sluiers en kijken met de ogen dicht. En uit de struikeltocht om zacht gezang in taal te laten stollen.
De Zielenvanger is een bundel met stamelingen over reïncarnatie, afdaling en terugkeer. Over de reis van de ziel in aardse jas. En over Hermes, die rond de snaren danst.
Eens zal hij ons allen vangen – maar nu vangt de dichter hem. Althans, dat probeert ze.
