De wortels van Michiel D’Hont zochten hun weg in de West-Vlaamse klei, om uiteindelijk te botten in Gent. Deze Vlaamse Toulouse-Lautrec van het woord boetseert cynisme tot schoonheid. Zijn taal is als een knoest in hout: weerbarstig, maar integer, klaar om te vertakken om – veel later pas – de bloesem de kans te geven.
I have a question about the book:
'Mijn circus, mijn olifanten - D'hont, Michiel'.
Fill in the form below.
We will respond as fast as possible.
We value your privacy
We use cookies to measure traffic, improve Boekstra and let Google tailor ads to your interests. You can keep using the site either way — even if you decline. More info
