In deze meesterlijke psychologische roman neemt Willem Termeer ons mee in de donkerste krochten van zijn geest. Na de dood van zijn echtgenote schrijft hij zijn bekentenis neer — niet bestemd voor de rechter, maar voor zichzelf. Wat volgt is een meedogenloze zelfontleding van een man die gevangen zit tussen zijn verlangens en zijn zwakte, tussen schuld en zelfrechtvaardiging.
Emants schreef met 'Een nagelaten bekentenis' (1894) een van de meest indringende Nederlandse romans ooit. Ruim een eeuw na publicatie is het verhaal niets aan kracht verloren. Termeers stem — berekenend, zelfbeklagend, fascinerend onbetrouwbaar — klinkt verrassend modern. Wie nu leest hoe hij zichzelf vrijpleit, herkent de mechanismen die we ook vandaag overal om ons heen zien: de kunst van het eigen verhaal zo te vertellen dat je er zelf in gaat geloven.
