Als je in een kliniek voor depressieve ouderen verblijft valt je één ding als eerste op: het zwijgen en het staren. Ik maakte er een gedichtje over op 17 maart 2023. Ik was toen allang weer thuis, maar een aantal dingen spoken nog regelmatig door mijn hoofd. Vooral ook compassie ten opzichte van medepatiënten.
een vogel of een schorpioen
of een roepende in de woestijn
ze vinden het staren zo waardevol
dat ze het veelvuldig beoefenen
een uilskuiken dat nergens bang voor is
bepaalt de gang van zaken
I have a question about the book:
'24 pluimpjes - Nelletje, Pieter'.
Fill in the form below.
We will respond as fast as possible.
We value your privacy
We use cookies to measure traffic, improve Boekstra and let Google tailor ads to your interests. You can keep using the site either way — even if you decline. More info
