Amsterdam in de greep van sneeuw en vorst. De waterleidingen bevriezen - gelukkig heeft een overbuurvrouw nog water (en veel warmte). Maar de drie-en-negentigjarige, oorspronkelijk Oostenrijkse buurvrouw raakt langzaamaan haar greep op de dingen kwijt. Al heeft ze nog veel over haar verleden te vertellen.
Dat verleden bestrijkt praktisch de hele twintigste eeuw - stof genoeg dus. Al is twijfelachtig of iemand ook werkelijk begreep wat er gebeurde toen het gebeurde - en of wij snappen wat er met ons gebeurt. 'We rommelen maar wat aan', merkt de verteller van het verhaal op, met het inzicht van de dronkenschap - en dat kan tot rare dingen leiden.
Zoals een jonge doctor die zomaar uit de lucht komt vallen; maar dat kan door de ossen zijn gekomen.
I have a question about the book:
'Om de zee te zien - Keessen, Jurjen'.
Fill in the form below.
We will respond as fast as possible.
We value your privacy
We use cookies to measure traffic, improve Boekstra and let Google tailor ads to your interests. You can keep using the site either way — even if you decline. More info
