Boele Conradi gaat terug naar het dorp dat hij als vijftienjarige resoluut de rug toekeerde. Hij heeft een doos vol antwoorden en geen idee van de vragen die daarbij horen. Zonder verwachting klopt hij aan bij de man die hem 25 jaar geleden de weg wees. Emiel Huiskens ontvangt hem alsof hij hem had verwacht. Als Emiel een maand later aanspoelt achter de dijk van Oprijp, ontdekt Boele dat zijn leermeester veroordeeld is geweest. ‘Iets met jongens.’
In zijn hoofd spookt de vraag die Emiel hem het vaakst heeft gesteld: ‘Zou je dat durven, Boele?’
Wantij gaat over schuld, over verbeelding en bovenal over schaamte. De sporen worden vooral buitendijks getrokken, door de kwelders van de Groninger Wadden tot zover als het onbewoonde eiland Rottumeroog.
