Jeroen van Deursen is een man van middelbare leeftijd die uit alle macht het lot heeft getart, nadat een onstuimige maar verdwenen liefde in Finland van hem een zelfdestructief mens heeft gemaakt. Hetzelfde lot roept hem vijfentwintig jaar later, wanneer hij zich ondanks plotselinge fysieke gebreken weer aan het maatschappelijk leven heeft aangepast, terug naar datzelfde Finland. Daar zoekt hij stad en land af naar sporen van zijn plotseling verdwenen liefde. Nadat hij die sporen, hoe pijnlijk en fataal ook, heeft verwerkt, is hij eindelijk in staat om de vier weken die hij met zijn mysterieuze Anna heeft doorgebracht en de desastreuze periode die daarop volgde naar zijn nieuwe inzichten te reconstrueren. De vraag is of die wel de getrouwe werkelijkheid volgen. Daarmee is Waar schaduwen vallen een ode aan de kracht van de verbeelding die elk mens over zijn beperkingen heen kan tillen. Anna was inmiddels omhoog gekrabbeld en stond daar, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, de resten van haar gescheurde panty op te hijsen en het vuil er vanaf te kloppen. Zonder enig spoor van emotie betastte zij de striemen om haar nek, terwijl jij stond te trillen als een rietje. Op het moment dat het je zwart voor de ogen werd, deed zij een stap voorwaarts en drukte je stevig tegen zich aan. Zij streelde je haar en verzekerde je dat alles goed zou komen. Nee, echt niet, het had geen enkele zin om naar de politie te gaan, daar zou niemand wijs van worden, het zou alleen maar extra ellende opleveren. En op je smekend uitgesproken vraag hoe het toch mogelijk was dat zij zich zo snel van zo’n verschrikking kon herstellen, antwoordde ze dat het de enige manier was om te overleven. ‘En leven, dat wil ik als nooit tevoren, want ik heb nog zo vreselijk veel in te halen.’