Het lijk in de Boomgaard is een stilistisch pareltje, over de knorrige Brusselse commissaris Kluft die een moordzaak moet oplossen. Een dode man onder de herfstige appelbomen. Nog wel in Brussel. Zijn keel is overgesneden. Van het moordwapen ontbreekt elk spoor. Een kettingrokende commissaris en een al even kettingrokende inspecteur zwerven heen en weer tussen de rijkste villawijken en de grauwste buurten van de stad. Wie deed het? De beeldschone echtgenote? De puberale popzanger? De zwaar verbetaalde CEO? Een brutaal ontslagen arbeider? Een fundamentalist misschien? Of ligt dat laatste te zeer voor de hand? De zoektocht is even spannend, absurd en chaotisch als de stad zelf: Brussel, onvoorspelbaar in zijn talrijke talen, vage dreiging in zijn straten, spot alleen kan je redden. Satirisch, bij flarden grimmig, bij flarden hilarisch. Kortom, een intens Brussels speurdersverhaal. Zelden heb je bij de laatste bladzijde van een misdaadroman spijt dat het gedaan is. Bij dit boek wel, want het lezen blijkt uiteindelijk een groter genot te zijn dan het hoe-wat-waarom. Graag méér van dit. Johanna Spaey Knack Alle kanten van het chaotische Brussel komen wel voorbij in deze speurtocht en de schrijver doet dat op een uiterst vermakelijke manier. Of het nu gaat om de spraakverwarring tussen Nederlands-, Frans-, Brussels- of West-Vlaamstalige sprekers, of de vele inwoners van buitenlandse afkomst die de spraakverwarring nog groter maken, of om andere typisch Brusselse zaken, de schrijver verwerkt het tot een prachtige satire. G.P. Schuring NBD Biblion Nagelbijtende spanning hoef je hier niet te zoeken. Wel schreef hij een vermakelijke politieroman waarin hij puntig zijn verhaal vertelt en speelt met de clichés van het genre. Vegetariërs worden 'komkommerfundamentalisten' genoemd en iemand geeuwt als een 'afgrond'. Dat soort gevatheden lees je op elke bladzijde. Het lijk in de boomgaard heeft zal een lezer die zoekt naar een schalkse vertelling voor een verloren namiddag niet ontgoochelen. John Vervoort De Standaard