In haar Herinneringen (oorspronkelijk verschenen in 1924) blikt Aletta Jacobs (1854–1929) terug op haar leven als eerste vrouw die in Nederland een universitaire studie geneeskunde voltooide en als pionier in de strijd voor vrouwenrechten. Haar memoires geven een gedetailleerd beeld van de institutionele barrières die ze tegenkwam: van haar aanvraag bij minister Thorbecke in 1871 om toegelaten te worden tot de Rijksuniversiteit Groningen, via haar studie en promotie in 1879, tot haar werk als arts in Amsterdam en haar latere internationale activiteiten voor vrouwenkiesrecht en vrede.
Ze beschrijft niet alleen haar eigen weg, maar ook de bredere context van de tweede helft van de negentiende eeuw: de beperkte onderwijskansen voor meisjes, de strenge morele codes rond seksualiteit en huwelijk, en de economische afhankelijkheid van vrouwen. Jacobs opende een praktijk waarin ze gratis consulten gaf aan arme vrouwen, pleitte voor betere arbeidsomstandigheden en introduceerde voorbehoedsmiddelen (zoals het pessarium) in Nederland.
Naarmate haar werk en leven vorderden, veranderde het publieke en politieke discours. Wat in het begin vaak werd afgedaan als excentriek of onnatuurlijk, kreeg geleidelijk erkenning. De toon in de pers verschoof van openlijke spot en weerstand naar aarzelende acceptatie en uiteindelijk actieve steun bij een groeiend deel van de journalistiek en politici. Daarin speelde Jacobs zelf geen geringe rol.
Deze uitgave is voorzien van gemoderniseerde spelling, zodat Jacobs’ scherpe observaties en onverzettelijke visie ook nu nog vlot leesbaar zijn.
