Harmen is dood.
Op zijn uitvaart komen de mensen samen die hij ooit heeft aangeraakt, beïnvloed en in zijn verhaal heeft meegetrokken. Opvallend genoeg vertelt niemand hetzelfde over hem. En toch is er iets wat hen verbindt: allemaal dragen ze iets van hem met zich mee. Een herinnering, een gevoel, een echo. Soms warm, soms pijnlijk, soms ongemakkelijk dichtbij.
Voor de ik-verteller, een vrouw die hem beter kende dan ze wil toegeven, wordt die dag iets anders dan alleen een afscheid. Gaandeweg dringt het besef door hoe diep Harmen zich in haar leven heeft genesteld. In haar denken, haar herinneringen, zelfs in haar lichaam. Hij is er niet meer, maar helemaal weg is hij ook niet. Er blijft iets doorwerken. Onder de oppervlakte. Hardnekkig. Bijna als een fascinatie waar ze geen grip op krijgt.
De mieren onder zijn kist is een literaire novelle over invloed die niet altijd zichtbaar is, over de verhalen die mensen achterlaten en over de vraag hoe iemand, zelfs na zijn dood, kan blijven voortleven in het leven van anderen. Het is een boek dat zich niet in één keer prijsgeeft, maar langzaam dichterbij komt.
Linda Oosterom (Soest, 1961) schrijft al haar hele leven. Ze werkte als redacteur voor dag- en weekbladen en als ghostwriter voor uiteenlopende opdrachtgevers. Daarnaast was ze jarenlang docent en examinator Nederlands. In haar werk komt haar belangstelling voor taal en voor mensen steeds samen.
Na eerdere verhalenbundels laat ze met De mieren onder zijn kist een persoonlijker geluid horen. Haar stijl is precies, doorleefd en gericht op wat er onder de oppervlakte speelt — in relaties, in herinneringen, in wat niet direct wordt uitgesproken.
Voor lezers die houden van literatuur die blijft hangen, ook nadat het boek is dichtgeslagen.
