Klopt het onderwijs met haar meetmethode? Dat bevraagt de jonge Chris Lam met zijn eerste manga. Een student genaamd Kris Cross heeft het erg moelijk op school.
Hij heeft een talent voor piano spelen.
Opeens vraagt hij zich af waarom hij geen piano kan spelen voor examens. Kan hij daarmee niet net zo goed verhalen vertellen, zijn denken zichtbaar maken? Hij heeft langzaamdoor dat het geen verschil zal maken.
Maar dat brengt hem op een idee, wat als nou iedereen een pianostuk zouden moeten spelen als toets... Wie bepaalt waarom wat ‘goed’ is? Klopt het onderwijs wel? Met die rigide structuur met de manier waarop jongeren worden aangepast en getraind om zich op een bepaalde manier zichtbaar te maken? Wat als je taal die van de piano is? En je daarin alles kan? Wat als we de Nederlandse eindtoets zouden vervangen door een piano en muzikanten zouden vragen om te bepalen wie naar welk niveau kan? En zijn niveaus nog nodig als we samen jammen en zorgt dat het om samen spelen en samen leven gaat? Dat bevraagt de jonge Chris Lam met een wel heel bijzonder boek. Hij houdt van Manga en heeft het als Manga getekend. Lezen van rechts naar links dus!
