Onze kaapstaat aan de kust,
roofnest aan de Noordzee en
slavenhaven achter de duinen is zich van geen binnenlands kwaad bewust...
Alleen fluisterend met onze lippen tijdig op het ooglid van de stervende in zijn zelf gegraven put
(eerst het hout gekapt, toen de tuf gestoken en nu verheven tot zijn zichzelf verlichtende industriële zeespiegelstijging)
wil ie toch nog even horen wat ie nooit heeft willen horen?
I have a question about the book:
'boek.-’n Blog, deel II, band 11 - Hombergen, René'.
Fill in the form below.
We will respond as fast as possible.
We value your privacy
We use cookies to measure traffic, improve Boekstra and let Google tailor ads to your interests. You can keep using the site either way — even if you decline. More info
