Hoe Nederland zichzelf voor de gek houdt over de emancipatie van de vrouw Nederland ziet zichzelf graag als tolerant, geëmancipeerd en vooruitstrevend. Een gidsland waarin mannen en vrouwen allang gelijk zijn. Maar in 2025 zakte ons land naar plek 43 op de wereldranglijst voor gendergelijkheid, zelfs onder Trumps Amerika. Toch was dit geen voorpaginanieuws. Hoe kan dat? In Fopfeminisme laat Lisa Loeb zien hoe we onszelf voor de gek houden met dit hardnekkige, scheve zelfbeeld. Achter ons progressieve sprookje schuilt een eeuwenlange geschiedenis van wetten, beleid en economische keuzes die vrouwen afhankelijk hebben gemaakt. Lisa Loeb duikt in een verbluffend Nederlands verleden en verklaart hoe ongelijkheid hier niet vanzelf ontstond, maar doelbewust werd ontworpen. Van middeleeuwse begijnen en de vernietigende invloed van Napoleon, tot handelingsonbekwame huisvrouwen in de jaren 50 en de aanrechtsubsidie uit 2003. Ze rekent vervolgens af met de mythes en onderbuikgevoelens waarmee we de huidige ongelijkheid goedpraten, en laat zien wat er nodig is om een fundamenteel ander gesprek over de positie van de vrouw te voeren. Fopfeminisme is een noodzakelijk en actueel verhaal, vol scherpe analyses en historische parallellen. Voor iedereen die wil begrijpen waarom Nederland vastloopt op gelijkheid, terwijl we denken dat we vooroplopen. Loeb heeft haar verhaal scherp uitgedacht. Fopfeminisme is geen persoonlijk relaas, maar een poging om het grotere systeem bloot te leggen. Het Parool Ik wist niet dat Nederland door de verzuiling nooit een verenigde vrouwenbeweging heeft gekend. Dat daar vanuit links weinig steun voor was. En dat de systematische onderdrukking van vrouwen in Nederland een recent verschijnsel is, als je kijkt naar de eeuwen hiervoor. Dat heb ik nooit op school geleerd, terwijl ik wél oud-Grieks kreeg. Bizar. Joris Luyendijk NRC