De dood was immer en alomtegenwoordig in de middeleeuwse samenleving. Niet op zijn minst omdat, door onder andere pestepidemieën en hoge kindersterfte, de dood altijd dreigend aanwezig was. Sterven was omgeven door rituelen: doden werden begraven en herdacht en met de doden werd zelfs gecommuniceerd. De doden zien we afgebeeld op middeleeuwse altaarstukken, bezongen in literatuur en vermeld in kalenders en in notities in handschriften. Enerzijds kon de dood een intens verdriet teweegbrengen, anderzijds konden bijvoorbeeld dode dieren conflicten en praktische problemen veroorzaken. De artikelen en intermezzo’s in deze speciale thema-editie van Madoc belichten deze diversiteit en laten daarmee zien hoe de dood op meer en minder zichtbare manieren constant aanwezig was in het middeleeuwse leven. 1. Introductie. 2. Het lichaam sterft, het lichaam staat op: Het Altaarstuk van Beaune en de laatmiddeleeuwse Goede Dood. Christien Schrover. 3. Pestdoden vóór de Zwarte Dood? Daniel R. Curtis. 4. ‘Dat eruut negheenen stanc oft infectie en commen’: Begrafenispraktijken en volksgezondheid in Vlaamse steden 1300–1600. Lola Digard. 5. Troostende poëzie. Aline Douma. 6. Is er leven na de dood? Dode dieren in de laatmiddeleeuwse stad. Yara de Lange. 7. Notities over leven en dood uit de Franse stad Tours. Margriet Hoogvliet. 8. De ruimte van het vagevuur in de Middelnederlandse geestdialoog De verschijning van Liesbeth Simons aan Margriet van Leeuwen. Veerle Fraeters. 9. De één zijn dood…. Paul Wackers. 10. Welriekende lijken. Renske Hoff. 11. De middeleeuwse toekomst van de dood in drie bedrijven: De plannen van Ieperling Pieter Lansaem († 30/11/1489). Jeroen Puttevils.