Een zwijgenEr waren anderen, veel anderen, mevrouw, die net als u op laatste kamers woonden.Een gang vol woorden, en ze gingen in en uit.Dit was uw kamer. Zicht op het park.In plastic tassen bewaarde u muziek, daar was een groot, welluidend zwijgen over de liefde en het leven.U koesterde, mevrouw, u die geen moeder was, foto’s van kinderen, twee kinderen, spoorloos, die uit een krant of tijdschrift tot u zwegen.En in uw stoel, mevrouw, daar zaten beertjes, en u zei welterusten, ’s avonds laat, in uw kamer aan het stille park, in uw groot, welluidend zwijgen.De pers over eerder werk:‘Tedere, kleine herinneringen […].Kalme, fluisterende taal.’ Trouw‘Gedichten om bij je te hebben.’Limburgs Dagblad‘Subtiele en bij vlagen zeer ontroerende bundel.’ **** Het Parool‘Herkenbaar, met een helder oog voor het juiste detail.’ Vrij Nederland
I have a question about the book:
'Woon ik hier - Versteegen, Jos'.
Fill in the form below.
We will respond as fast as possible.
We value your privacy
We use cookies to measure traffic, improve Boekstra and let Google tailor ads to your interests. You can keep using the site either way — even if you decline. More info
