Een onbetwist meesterwerk uit de Russische literatuur Wanneer Arkadi Kirsanov op het landgoed van zijn vader komt logeren, samen met een studievriend, is dat het begin van een reeks botsingen en liefdesgeschiedenissen. Toergenjev laveert met Vaders en zonen tussen dandy's en boeren, dienstmeiden, lijfeigenen en landheren, om te beschrijven waar vele anderen dikke romans voor nodig hadden: dat vroeger niet alles beter was, maar slechter evenmin. Het verhaal gaat dat Toergenjev, toen hij bij de slotregels van Vaders en zonen was aangekomen, het blad van zich af moest schuiven omdat anders zijn tranen de inkt onleesbaar zouden maken. Het laatste hoofdstuk is niet alleen de ontroerendste maar ook beste passage van dit onbetwiste meesterwerk, of misschien zelfs van de hele Russische literatuur. Een magistrale roman over het eeuwige generatieconflict. [...] Toergenjev weet de spanning tussen die twee generaties als geen ander te vangen. En juist dat verleent zijn Vaders en zonen zo'n universele en actuele betekenis. In deze tijdloze roman houdt Toergenjev je een troostende spiegel voor om te laten zien dat generatieconflicten van alle tijden zijn.
NRC Handelsblad
Wat Toergenjevs werk zo mooi maakt, is naar mijn idee vooral het treurige levensgevoel dat eruit spreekt. De zoete melancholie, die diepgang geeft aan het leven, die vind je bij Toergenjev.
Trouw
Toergenjev had als schrijver oog voor het subtiele, het kleine, het kwetsbare.
Nederlands Dagblad
