In Zeebeving beweegt Roberta Petzoldt heen en weer tussen rouw en wonder. Afdalend in eigen duisternis, zwervend langs sporen van verdwenen landschappen waar voorouders de afdrukken van achterlieten in haar herinnering. Met een omgebouwde bus trekt ze door bergen, langs snipperdijken, beekjes en oceanen, op zoek naar nieuwe grond om op te groeien na het verlies van haar vader. Onderweg vindt ze nieuwe mythen en luwtes.
De laatste vlieg landt op mijn korjaal
likt zijn vleugels schoon
al het rottende is opgerot
de rookwolken verstegen
en de horizon zo scherp dat je hem af kunt breken.
Roberta Petzoldts debuut Vruchtwatervuurlinie (2019) werd bekroond met de C.Buddingh-prijs.
De jury schreef: Vruchtwatervuurlinie is strijdbaar, humoristisch, prikkelend en fel maar boven alles een rigoureus allerindividueelst onderzoek waarbij de dichter, sneller dan de eigen schaduw, de pozie zelf op de staart probeert te trappen.
Het levert gedichten op vol scherpe fantastische en ook schuren de beelden. Haar pozie is sprekend en grillig, eigentijds met hier en daar een regel klassiek. Janita Monna, Trouw
