Autobiografische roman over afkomst, seksuele identiteit en psychose van de auteur van o.a. de voor de Libris Literatuurprijs genomineerde romans Maïsroest en Zeg maar dat we niet thuis zijn. ‘Waarom zijn engelen eigenlijk allemaal wit?’ wil Jibril van der Woude als kleine jongen van zijn Marokkaanse vader weten. Als Marouan Mbarek zijn zoon een zwart engeltje noemt, is het of Jibril voor het eerst verbonden raakt met de geschiedenis van zijn voorouders. Een geschiedenis van slavernij, van de gedwongen reis van West-Afrika naar de Maghreb, maar ook van trouw aan de sultan van Marokko, die zich met slaafgemaakte mensen omringde.
Als jongvolwassene raakt Jibril in de war, en na een opname vanwege een psychose hoort hij dat zijn vader is verdwenen in Marokko. Hij besluit hem te gaan zoeken. Die reis zal hem vleugels geven. Wat hij over zijn voorouders ontdekt herinnert hem eraan dat hij ooit de achtentwintig letters van het Arabische alfabet leerde, voor hij ze vergat. Zijn zoektocht, die leidt naar het hart van het Rifgebergte, is niet alleen een spiegel: het blijkt een nieuw begin.
