Eind achttiende eeuw davert het Ottomaanse Rijk op zijn grondvesten en de ondergang lijkt ingezet. De Verheven Porte is nog slechts een schim van zichzelf en zit geklemd tussen Rusland, dat een expansiebeleid voert, het Verenigd Koninkrijk, dat inzit met de stabiliteit van haar koloniale rijk, en Frankrijk, dat een republiek is geworden. In dat gevaarlijke diplomatieke spel probeert elke partij de ander te slim af te zijn, zonder te beseffen dat de gekozen strategie kan uitmonden in een gewapend conflict. Op 26 september 1853 verklaart Abdülmecit, de 31e Ottomaanse sultan, Rusland de oorlog. Twee maanden later duikt de Russische zeemacht in de Zwarte Zee op voor de haven van Sinop. Het is 30 november 1853 en een Ottomaans eskader ligt er vredig voor anker.
