Mijmering over het leven in al zijn vormen, waarbij de mens veel op zijn bord krijgt in de nasleep ervan. De kritische pen van de auteur windt er geen doekjes om. Hij schrijft op een directe, doch poëtische manier over hoe het voelt tussen weemoed en verlangen: soms rauw, soms hoera, maar hij slaagt er telkens in om aan alles betekenis te geven.
Het zijn woorden die echt hebben geleefd in een wereld die steeds doller draait.
De auteur noemt het realistische poëzie met een filosofische knipoog, waarin de lezer zich vaak zal herkennen in een ruimte waar het leven samenkomt.
