In deze dichtbundel vind je woorden die zijn ontstaan uit stilte, gemis en liefde.
Als moeder van een zoon die zij door zelfdoding heeft moeten missen, heeft zij een weg gezocht om haar verdriet vorm te geven. Dichten werd voor haar een manier om te blijven ademen in een wereld die voorgoed is veranderd.
Ieder mens rouwt op zijn eigen manier. Wat haar hielp, was het zoeken naar taal en beeld. Daarom heeft zij gedichten geschreven en aangevuld met schilderijen die zij als kunstenares vanuit haar innerlijk heeft gecreëerd. Woorden en beelden die soms meer zeggen dan uitleg ooit kan.
Met deze bundel hoopt zij iets te kunnen betekenen voor wie zelf met verlies leeft en opzoek is naar herkenning in fases van onbekende gevoelens waar je doorheen gaat.
Rouw kent geen eindpunt, alleen een manier van omgaan met wat blijft.
Deze bundel kan een lichtpuntje zijn in donkere dagen.
