FRANCESCA
Terwijl mannen oorlog voerden, werd van vrouwen verwacht dat ze de vrede bewaarden.
Ik had al eens eerder van een man gehouden. Ik zwoer dat dat nooit meer zou gebeuren.
Dus trouwen in het belang van de familie was nog niet het ergste.
Dat dacht ik tenminste.
Ik was immers een maffiaprinses, en dienen als ruildobject was mijn enige rol in deze wereld die door mannen werd geregeerd.
Maar de man die op mij wachtte bij het altaar, was niet de man aan wie mijn oom me had weggegeven.
De toekomstige Don van de New Yorkse famiglia had de plaats van zijn broer ingenomen in deze overeenkomst. Hoewel een deel van mij een sprongetje maakte bij die gedachte, was het andere deel woedend dat ze me zo roekeloos herplaatsten alsof ik niets was.
Het stak dat mijn toekomstige echtgenoot zo weinig respect voor me had, terwijl—ondanks dat ik de liefde had afgezworen—het enige wat ik wilde was dat hij me zou zien als méér dan alleen een vinkje op zijn afstreeplijst.
Matteo Battaglia zou voor niets terugdeizen om te krijgen wat hij wilde, en die zetel in De Commissie zou van hem zijn, zelfs als mijn leven en mijn hart het geëiste offer waren.
Hij moest trouwen om eindelijk zijn rechtmatige plaats in te nemen. Ik was het laatste puzzelstukje in zijn troonsbestijging.
