Pieke van Gemert kampte veertig jaar van haar leven met ernstige angst- en depressieklachten. Ze schreef dit boek om het taboe op psychische klachten op de werkvloer te doorbreken. Pieke van Gemert-Ten Bult kampte veertig jaar van haar leven met chronische angst- en depressieklachten. Toch wist ze in de tijd een succesvolle carrière als leidinggevende op te bouwen. Eerst in haar eigen bedrijf en inmiddels al ruim twintig jaar bij de gemeente Rotterdam. Het ontwikkelen van persoonlijk leiderschap hielp haar niet alleen in haar werk, maar ook in haar persoonlijke zoektocht om vanuit het diepe donker naar het licht te bewegen. Leidend in plaats van lijdend. In dit boek deelt ze haar verhaal en reikt handvatten aan voor medewerkers, leidinggevenden en eigenlijk voor iedereen die zelf kampt met angsten en depressies of anderen daarbij wil steunen. Een eerlijk en taboedoorbrekend boek, dat laat zien dat je met psychische klachten niet bent afgeschreven, maar hoe de pieken en dalen je juist kunnen versterken als waardevolle kracht. “Door Pieke’s verhaal voelde ik voor het eerst in mijn leven (h)erkenning en het gevoel van ’Gelukkig, ik ben niet gek.’ Hierdoor voel ik me minder alleen. Dit geeft me weer meer kracht om door te blijven zetten, vol te houden. Want dat blijf ik nodig hebben, al weet ik mij aardig overeind te houden.” Anton, collega van Pieke Pieke van Gemert is manager bij de gemeente Rotterdam en kampte veertig jaar van haar leven met ernstige angst- en depressieklachten. Ze schreef het boek om het taboe op psychische klachten op de werkvloer te doorbreken. “Ik wil mensen die in het donker zitten hoop en vertrouwen geven dat ze er ooit uit kunnen komen. Dát heb ik zelf lange tijd gemist.” Persoonlijk leiderschap heeft er voor haar zowel zakelijk als privé aan bijgedragen zich beter te gaan voelen. In haar boek geeft ze tips aan mensen die lijden en aan mensen die leiden, omdat ze zelf zowel ervaring heeft met psychische klachten als met leidinggeven. Ze wil voor beide groepen een inspiratiebron zijn. “Blijkbaar rust er nog een taboe op het onderwerp. Ik praatte er lange tijd zelf ook niet over, maar nu ik dat wel doe, weet ik dat het zó oplucht om erover te vertellen. Dat gun ik anderen ook.”